Plannen zijn er….

De Reizigers - Elephants World - 8
Leestijd: 7 minuten

… om je niks van aan te trekken….

Ok, het oorspronkelijke idee was als volgt:
– We vliegen naar Bangkok
– We blijven daar een week, gewoon omdat het leuk is
– Daarna pakken we de trein naar het zuiden
– En na een paar dagen zijn we in Indonesië, omdat dan het regenseizoen ten einde loopt. En als het om regen gaat waren we wel in Nederland gebleven (ja, ook wij hebben hier code geel. Dat wordt gemeld door iedere dag een grote gele cirkel de lucht in te sturen. Dat ding geeft nog warmte ook, bijzonder)

Wat hebben we gedaan:
– Bangkok gevlogen: check
– Week gebleven: check
– Daarna pakken we de trein naar het zuiden: fail

Hmm, wat is dat toch iedere keer? Zoals wij altijd tijdens feesten en partijen staan te verkondigen hebben wij een ruw idee van wat we gaan doen. Eenmaal ter plaatse horen en lezen we altijd over de meest fantastische plekken waar je zeker geweest moet zijn. Dus ook nu…

Het volgende verhaal is helaas triest. Ik weet het, normaal zijn onze reisverhalen jullie portie vrolijkheid op de vroege ochtend, maar deze keer loopt het even wat anders. En waarom? We leggen het voor je uit.

Het schijnt zo te zijn dat je in Thailand (en ook omliggende landen weten we van vorige reizen) prima een olifant als vervoersmiddel kan gebruiken. Wat doe je? Je bouwt een 50 kilogram zware constructie op hun rug, stopt er een paar volgevreten toeristen in, en laat dit prachtdier als pakezel fungeren om zo centjes uit de portemonnees van deze toeristen te kloppen. Uiteraard geef je de olifant een koningsbehandeling voor al het werk, zorg je voor goed eten en onderdak, en ben je er heilig van overtuigd dat olifanten nooit hernia’s krijgen.

Helaas is het anders. De rug van een olifant kan namelijk maximaal 100 kilogram aan. Reken je even mee? 50 kg kooi + een zooi toeristen… Je snaptum.
Wat je ook kan doen is een olifant op straat neerzetten om te bedelen. Wat maakt het nou uit of ze in de jungle bedelen of in de schimmige straten van Bangkok? Vraag het Freek Vonk en hij zal zeggen: ‘olifanten bedelen van nature niet’. ‘En ze zitten ook niet graag rechtop zoals een hondje zodat jij er langs kan gaan zitten en je een wereldfoto hebt voor op Facebook’. Nu twijfel ik wel een beetje aan de kennis van Freek, want haaien bijten echt wel, maar hier moet ik hem toch gelijk in geven.

Nu hoorden we vorig jaar tijdens onze Mexico trip dat er in Thailand een soort opvang is voor slecht behandelde olifanten, en dat je daar mee kan helpen om deze oude tobbers nog een beetje een respectabele oude dag te bezorgen. En dat hebben we dus gedaan…

Vandaar: met de trein vanuit Bangkok naar Kanchanaburi voor een bezoek aan Elephants World!

Monniken genoeg te vinden hier, en gelukkig heel herkenbaar!
Monniken genoeg te vinden hier, en gelukkig heel herkenbaar!
Deze dame (de rechtse) bood ons een hapje aan van haar eigen eten om ons te overtuigen dat het echt lekker smaakt!
Deze dame (de rechtse) bood ons een hapje aan van haar eigen eten om ons te overtuigen dat het echt lekker smaakt!
De derde klasse trein...
De derde klasse trein…

Na een 2,5 uur durende reis via een oude spoorlijn, waar ik straks nog op terug kom, arriveerde we in Kancha. Een leuk klein dorpje met hele fijne vegetarische restaurants, een heerlijk koffietentje waar we menig spelletje Jenga hebben gespeeld onder het genot van Thai Iced Coffee (en die was lekker!!), de brug over de Kwai rivier en een oorlogsbegraafplaats waar ook nog 1800 landgenoten van ons liggen.

Op de tweede dag gingen we naar de Olifanten. We zouden om 09.00 met de taxi worden opgehaald, dus wij stonden keurig op tijd klaar op zoek naar een mooie zwarte Mercedes die ons zou vervoeren. Tsja, we hadden het kunnen weten. Precies op tijd kwam er een pick-up aangereden waar achterop een kooi was gemonteerd met zitplankjes. Als circusdieren werden we naar Elephants World vervoerd. Ironisch?
Nu zijn dit soort taxi’s hier heel gewoon hoor, ben maar niet bang.

Je ziet de ellende er vanaf spatten helaas...
Je ziet de ellende er vanaf spatten helaas…
Trosje bananen per hap. Niks pellen, gewoon alles erop en eraan.
Trosje bananen per hap. Niks pellen, gewoon alles erop en eraan.
Eerste confrontatie met de olifanten.
Eerste confrontatie met de olifanten.
Sticky Rice voor de oudere olifanten die geen tanden meer hebben.
Sticky Rice voor de oudere olifanten die geen tanden meer hebben.

Om kort te zijn: Elephants World was top!! We hebben olifanten te eten gegeven, we hebben ze begeleid naar de rivier, we hebben kuilen gegraven waar eten voor ze verbouwd werd, en we hebben ze schoongemaakt in de rivier!!! Het was echt fantastisch om te doen, maar tevens erg triest om te zien hoe het met deze dieren ging. Sommige waren blind doordat er met ijzer in hun ogen was geprikt, sommige waren bang van mensen en olifanten (terwijl olifanten normaal gesproken hele sociale dieren zijn, vooral onder elkaar), sommige konden amper lopen en vielen steeds, andere hadden geen tanden meer waardoor het eten als een soort pap opgediend moest worden. Kortom, een hele hoop ellende! Voor ons wat het in ieder geval fijn om te weten dat we een heel klein steentje konden bijdragen aan het lot van deze dieren.

Overal kom je ze tegen.
Overal kom je ze tegen.
Super leuk om ze eten te geven!
Super leuk om ze eten te geven!
Nee, ze zitten niet daar, ze staan precies langs je!
Nee, ze zitten niet daar, ze staan precies langs je!
Wat krijg je als je een olifant nat spettert? Een koekje van eigen deeg!
Wat krijg je als je een olifant nat spettert? Een koekje van eigen deeg!
Olifanten wassen!
Olifanten wassen!

Elephants World from Roy Rovers on Vimeo.

Ik weet het, ik zou nog terugkomen op de treinreis!
Ze hadden alleen 3e klasse kaartjes, het was een oude spoorlijn, het kost 100 Baht per persoon (€ 2,50) en het zou verder allemaal prima zijn. En dat was het ook. Maar de spoorlijn heeft de bijnaam ‘Death Railway’. Gelukkig zagen we dat pas achteraf anders waren we natuurlijk nooooiiiittt ingestapt. Helaas, voor de bouwers dan, kwam deze naam voort uit het aantal doden die zijn gevallen tijdens de bouw van dit traject. In de oorlog werden POW’s (prisoners of war) ingezet om onder slechte omstandigheden deze spoorlijn aan te leggen, dwars door de jungle, bloedheet en zonder veel eten en drinken. Dit kwamen we te weten via het museum langs de begraafplaats. Indrukwekkend om te zien wat zich hier heeft afgespeeld. En ook al de Nederlandse soldaten die hier zijn omgekomen. De leeftijden op de grafstenen logen er niet om, de meesten soldaten waren veel jonger dan dat wij nu zijn…

Kanchanaburi
Kanchanaburi
Aan de view zal het niet liggen!
Aan de view zal het niet liggen!
Oorlogskerkhof waar op dit deel de Nederlandse soldaten begraven liggen.
Oorlogskerkhof waar op dit deel de Nederlandse soldaten begraven liggen.

Natuurlijk hebben we nog meer historie. De brug over de Kwai rivier (ja, daar is ooit een film van gemaakt) bevindt zich hier ook. Of eigenlijk niet, want de originele is opgeblazen en ze hebben een nieuwe gebouwd. Maar aangezien dat ook een brug is en deze ook over de Kwai rivier loopt klopt het verhaal dus weer redelijk. Op Tripadvisor had ik gelezen dat deze toeristische trekpleister duizenden bezoekers per dag trekt die allemaal, gewapend met een selfie-stick, midden op de brug poseren voor een mooi kiekje. Als Lindy en Roy ergens jeuk van krijgen dan is het daar wel van.
Dus we hadden eigenlijk besloten om niet mee te doen aan dit kuddegedrag totdat het volgende zich afspeelde…

Onze eerste accommodatie in Kanchanaburi was, hoe zal ik het zeggen, mwah. Het kreeg goede reviews en de foto’s zagen er goed uit. Wij hebben een bepaalde minimum eis als het om reviews gaat en deze accommo voldeed daar aan, dus boeken die hap. Waar het fout is gegaan weten we niet. Bij de eerste kamer die we hadden kwam er een putlucht uit de doucheruimte. Nadat we in de avond wilde vragen voor een andere kamer sprak er niemand Engels, en met ons zeer gebrekkige Thais werd het een avond proberen te slapen met de ramen open en de ventilator op standje hardcore. De matrassen en kussens kwamen uit het tijdperk van Fredje Flintstone want een steen was nog zachter dus echt lekker hebben we niet geslapen. Ik hoef er verder denk ik niet bij te zeggen dat het eten in het restaurant niet echt Thais lekker smaakte ondanks de view van de ondergaande zon over de rivier en je weet hoe onze eerste nacht was. Gelukkig kregen we de volgende dag direct een andere kamer. Deze rook lekker fris dus wij blij. Helaas waren de matrassen en kussens nog gemaakt door Fred zijn vrouw Wilma, dus na een goede 2,5 uur slaap werd ik wakker, draaide me een kwartslag en zag Lindy rechtop in bed zitten. Ik zag direct aan haar gezicht wat er aan de hand was. Zij had zo’n 2,5 uur minder geslapen dan ik.

Daar zaten we dan, midden in de nacht, klaarwakker te zijn. Ondertussen een beetje op internet aan het zoeken naar andere accommodaties want we waren er hier wel klaar mee. Totdat het volgende heldere moment in ons opkwam: laten we naar de brug over de Kwai lopen, dan zijn we er mooi met zonsopkomst. Wedden dat er geen toeristen zijn?
En ja hoor! Wij tandjes gepoetst, ontbijtje naar binnen, en in no-time onderweg naar de brug. Dit was een klein half uurtje lopen en onderweg was het al fantastisch. Stel je voor: het was even na 6-en, de eerste eetkraampjes werden al opgebouwd, overal kwamen we monniken tegen op zoek naar eten. Ze zijn afhankelijk van donaties.
Om kwart voor zeven waren we, samen met nog 6 andere mafkezen, de enigen bij de brug! Snel onze selfie-stick gepakt en een foto gemaakt. Tuurlijk niet, wij hebben geen zelfie-stok!
Maar wel mooie foto’s gemaakt. Rond 8 uur waren we terug, ruim op tijd voordat alle tourbussen uit Bangkok zouden arriveren.

The Bridge On The River Kwai
The Bridge On The River Kwai
Vooruit, één selfie dan!
Vooruit, één selfie dan!
Gelukkig niet voor niets zo vroeg uit de veren!
Gelukkig niet voor niets zo vroeg uit de veren!
De trein rijdt er nog steeds over heen, dit is dus de Death Railway.
De trein rijdt er nog steeds over heen, dit is dus de Death Railway.

We hadden Kanchanaburi wel helemaal gezien. Onze treinreis naar het zuiden zou beginnen. Athans, dat dachten wij. Nu moet je de treinkaartjes voor de nachttrein (want dat vinden wij leuk) minimaal twee dagen van tevoren boeken. En daar hadden we niet op gerekend. Ach, het is een prima dorpje om te verblijven dus wij hebben ons best vermaakt!

En mocht je nu denken dat wij met de trein zijn doorgereisd naar Indonesië?
Natuurlijk niet! We hoorden van de eilanden Koh Phangan en Koh Tao waar het prima snorkelen zou zijn. En laten we nu net onze snorkelspullen in onze handbagage hebben zitten! Echt waar!

Dus we zijn Thailand nog niet uit… Plannen zijn er tenslotte om je niks van aan te trekken!

Related posts

5 Thoughts to “Plannen zijn er….”

  1. De Beksjes

    Heel gaaf lieve vriendjes!! Plannen zijn er om bij te stellen!! Geniet enorm van de reis en wij genieten hier van jullie verhalen en foto’s 😀
    We’ll see you when you’ll get there XOXO

  2. Suus

    Lekker geschreven weer!
    En ahhhh zoo leuk met die olifanten!! Dit is veel beter om te doen! ?

  3. Samson

    Haha, me weer kostelijk vermaakt met het lezen van jullie reisverslag!

  4. Marjon

    Weer een superverhaal om jaloers op te zijn (muv de keiharde bedden). Geniet ervan en maak veel meer mooie verslagen zodat wij lekker kunnen meegenieten ☺??

Leave a Comment