Op een onbewoond eiland…

De Reizigers - Koh Phangan
Leestijd: 7 minuten

Ik hoor jullie al denken: ‘wat hebben we lang niks meer van die twee rakkers gehoord’. En jullie hebben volkomen gelijk. Maar… we hebben er een goede reden voor. Om te beginnen met het goede nieuws: het paradijs bestaat! En wij hebben het gevonden…

Maar eerst even terug naar Kanchanaburi.
Je komt namelijk niet zomaar in het paradijs! Daarvoor moet je minimaal aan één van onderstaande eisen voldoen:

  • je gedraagt je voorbeeldig, doet niemand kwaad, staat altijd voor iedereen klaar, etc.
  • of je pakt een taxi, daarna een bus, dan de nachttrein, gevolgd door een stukje met de veerboot en voila; je bent er!

Aan jullie de keuze hoe of wat je ervoor over hebt.
Zoals je begrijpt hebben wij voor optie twee gekozen, al kwamen we natuurlijk al een behoorlijk eind met optie 1 🙂

De Reizigers - Koh Phangan - Paradijs
Dit is hem dan: het paradijs! Maar hoe kom je er?

Wij zijn echte openbaar vervoer fanaten, niet zozeer in Nederland om eerlijk te zijn, maar op reis proberen we altijd zoveel mogelijk van de lokale voorzieningen gebruik te maken. Waarom? Gewoon, omdat het leuk is. Zo moesten we ooit in Peru een halve dag wachten op tickets en hebben die tijd doorgebracht door met zoveel mogelijk verschillende vormen van OV rondjes te maken rondom het station. Hilariteit verzekerd!

In Kanchanaburi vonden we weer een vervoersmiddel die we niet kenden, en aangezien onze handzame handbagage rugzakjes toch steeds zwaarder lijken te worden gingen we voor de lokale taxi. Hoe ziet dat eruit? Visualiseer maar even mee: het is een scooter, zo’n ding waar de Jeugd van Tegenwoordig je de sokken uit je schoenen mee rijdt. Vervolgens scheur, breek, knip of whatever je twee gaten in de rechterzijde van de bekapping. Daar doorheen las je twee ijzeren stangen aan het frame vast. Althans, we hopen dat ze gelast zijn want je kan niet echt door het gat kijken hoe het vast zit. Het kan dus ook met Patex, ty-wraps, ducktape, een veiligheidsspeld of de alom bekende MacGyver knoop vastgezet zijn.
Maargoed, als je het niet ziet hoef je je er ook niet druk om te maken, toch?
Aan de andere kant van die twee buizen zit een kooi bevestigd met één zijwiel, overkapt en wel (de kooi dan hè, niet het zijwiel). En daarin neem je plaats.
In Nederland heb je een brommer rijbewijs en een helm nodig, in Thailand alleen een goed werkend handje om gas te kunnen geven. En dat kunnen ze! Voor € 0,25 rijdt deze taxi chauffeur (of nozem) je rechtstreeks naar het station, zigzaggend tussen het verkeer door, een pirouette draaiend om je vervolgens precies op tijd recht (maar dan ook recht) voor de deur van het station af te zetten zodat je precies op tijd een kaartje kan kopen voor de bus die 0,002 seconden later vertrekt! Time management noemen ze dat.

Goed, weer een leuke ervaring rijker dachten we, en dat klopt. Totdat we in de slaaptrein gingen zitten. Die was ruim op tijd en had roze gordijntjes. Niet dat het iets met elkaar te maken had maar als we dan toch op de visuele tour zijn dan is dit wel hele belangrijke info. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de kekke bekleding en de airco op standje ijsbeer.
Wij hadden allebei een keurige zitplaats tegenover elkaar met prima stoeltjes. En dan, als het klokje 22.17 slaat gebeurt er iets fantastisch! Er komt dan namelijk een dame binnen, keurig gekleed in een conductrice pak die je bedje op komt maken. Lief hè!
De stoelen worden omgebouwd tot een ruim één-persoons bed, vanuit het dak komt een ruim 0,7-persoons bed en vervolgens legt ze de kussentjes en dekens op de daarvoor bestemde plaatsen. Lindy sliep beneden, en ik mocht de klimtocht naar boven aangaan. Roze gordijntjes en de oogjes dicht en lekker een uurtje of 8 geslapen. Heerlijk!

Na een 2,5 uur durend tochtje met de veerboot waren we op Ko Phangan. En precies daar is het paradijs! Tijdens iedere trip komen we wel zo’n plekje tegen waar we eigenlijk niet weg willen. Zo hadden we Fremantle in Australië (Freo voor de insiders), Nazca in Peru en Tulum in Mexico.

Vanaf nu kunnen we Phangan daaraan toevoegen. We zijn er weer te lang gebleven, alhoewel we het er nog jaaaaaren vol konden houden, maar het was echt te gek.
Waarom? Tsja, dat is moeilijk te zeggen. Allereerst is het een eiland, en eilanden zijn cool. Niet koel want het was, hoe kan ik het subtiel zeggen, snikheet. We hadden één van de vetste accommodaties ever! Een klein hutje, ruim matras op de grond, keurig nette douche en toilet, ventilator, grote schuifdeuren met raam, een veranda met hangmat en uitzicht op de zee. Heerlijk! We hebben het even opgemeten en aangezien we geen huisje meer hebben in Veldhoven leek dit wel het perfecte formaat voor ons en onze spullen. En de fietsen? Hé, uiteraard hebben we daar over nagedacht. het huisje stond namelijk op palen dus met een kleine aanpassing kan daar een prima fietsschuurtje van gebouwd worden. Met een extra plek voor onze scooter. Want dat is het makkelijkste vervoersmiddel hier!
De scooter-huur kostte ons €5,- per dag, dus we hebben lekker overal naartoe kunnen sjezen. Leuke barretjes, goede koffietentjes, heerlijke stranden waar het prima snorkelen was en hele gezellige en vriendelijke mensen. Tel daarbij op dat het eiland ook heuvels heeft en het hart van de fietsende reiziger gaat al sneller kloppen.

Wat ons opviel is dat er veel Europeanen hier naartoe zijn gekomen en de meest hippe tentjes hebben geopend. Een Nederlander beheert een koffiebar waar ik één van de lekkerste cortado’s ooit heb gedronken, een Portugees echtpaar had een ontbijt, brunch, lunchtentje waar zelfgemaakte granola en bananenbrood werd geserveerd. Een Belgisch stelletje verkocht er handgemaakte sieraden. En voor de lekkerste hamburgers (die waren dan ook echt lekker, vooral na 3 weken soep en rijst) moest je bij een stel Portugezen zijn die een klein maar fijn restaurantje hadden geopend. En iedereen kent elkaar, helpt elkaar en gaat lekker met elkaar om. Het enige wat er ontbrak was een bike&coffee tentje… Nogwel… 😉
En wat het leuke is: ze vragen er Europese prijzen voor. Ook al is het wel iets goedkoper dan in Europa zelf maar best prijzig gezien de lokale cuisine. Dus kort samengevat – Euro’s verdienen en in Baht uitgeven. Wie is er dan gek?

Wat viel ons nog meer op in Koh Panghan? Iedereen, maar dan ook iedereen verdient hier wat extra geld met het verkopen van benzine. Je hoeft dus helemaal niet naar je benzinemeter te kijken want als het op is en het motortje slaat af dan rol je ver genoeg door om weer bij iemand een vers gevuld flesje peut te kopen. Handig? Jazeker!
En speciaal voor de toeristen hebben ze verschillende kleuren benzine. Soms tot wel 5 smaken! Waarom weet niemand en ik twijfel ook erg of het wel gezond is, maar ons scootertje deed het er prima op. Al ziet het er wel raar uit om al die verschillend gekleurde flessen bij elkaar te zien.
Wat een beetje tricky is? Ze gebruiken frisdrankflessen voor de benzine. Het is dus effe goed opletten als je zin hebt in cola, voor je het weet heb je een liter loodvrij in je slokdarm gegoten. Vooral als de commerciële local een oud Coca-Cola rek gebruikt om zijn benzineflessen in uit te stallen.

Dan nog iets. De nachtmarkt. In iedere folder staat deze nachtmarkt beschreven als een leuk thing-to-do. Allerlei eettentjes, genoeg variatie en dat voor prijzen waarbij je niet eens nadenkt om zelf te gaan koken. Als je het vorige goed gelezen hebt vind je hier dus geen Europese ondernemers… En wij vonden de nachtmarkt geweldig. Je kiest wat je wil eten, het maakt niet uit van welke kraam en je peuzelt dat lekker op straat op of onder de overkapping waar een groot terras is opgebouwd en waar een 8-tal speakers je trakteren op lekkere deuntjes. Het was fijn geweest als alle 8 de speakers hetzelfde deuntje tegelijkertijd uitspuwde. Nu leek het meer op de josti-band.
Maar wat viel ons dan op? Komtie: na 4 dagen kwamen wij erachter dat onze geliefde nachtmarkt ook overdag gewoon open is. Kudos voor degene die de naam heeft verzonnen.

En dan was er de ‘Walking Street’. Iedere zaterdag wordt de straat op steenworp afstand van onze accommodatie omgebouwd tot één grote markt met kraampjes, eettentjes enzovoorts. Super populair want zowat het hele eiland was daar te vinden. Overal scooters en mensen. Wat viel ons op? Wij waren de enige die er nog nooit van gehoord hadden en ons afvroegen waarom alles toch afgezet was.

En als laatste: de pop-up stores!
Super populair in hippe steden als Amsterdam, Tokyo, Londen en Berlijn. Maar wij weten wie er aan de wieg stond van dit fenomeen. Dat was duidelijk de Thaise bevolking! En die hebben dat al jaren! Soms kwamen wij in het bruisende leven een straatje tegen waar gewoon echt niks te doen was. Een beetje vreemd vergeleken met de rest van het dorp waar overal wel iets te doen was. Maar kwam je er de volgende dag op een ander tijdstip dan bleek ineens dat er heel veel leuke tentjes waren upgepopt! Super leuk dus. Maar als je nou dacht de volgende dag weer zo’n overheerlijke gebakken banaan te scoren dan kwam je bedrogen uit. Het tentje popt ergens anders op het eiland weer up. Nu is het eiland niet heel groot, maar ga het maar eens zoeken…

Zo genoeg getypt voor vandaag. Wij zetten onze snorkelspullen nog een keer op en gaan eens kijken of we Nemo kunnen vinden. En daarna nog even iets lekker scoren op de nachtmarkt. Of iets bij de pop-up store. Als die er nog is…

Tot de volgende keer vanuit Maleisië!

#dereizigers

Ennuh, wil je alle foto’s graag wat groter zien, klik er dan even op 😉

Related posts

7 Thoughts to “Op een onbewoond eiland…”

  1. Marjon

    Oh wat een leuk verhaal weer. ? ik hoop dat Maleisië ook zo goed zal bevallen! Xxx

  2. Samson

    Klinkt als een paradijs inderdaad, geniet! En mooie plek voor een verjaardag!

  3. Jeroen Coops

    Hou ons op de hoogte en ik ben stil jaloers dat jij de goede keuze hebt gemaakt.
    Geniet van elke dag en blijf gezond en zorg voor elkaar!!

    1. Dat gaan we zeker doen! En uiteraard proberen we iedereen een beetje mee te krijgen met onze reis via de verhalen 🙂

      Groeten uit Kuala Lumpur!

      En bedankt 😉

  4. […] 02.00 kwam de trein, het bedje was al opgemaakt, en wij hadden zo’n 6,5 uur slaap voor de boeg voordat we over moesten stappen. Dat ging […]

  5. […] hadden we al tickets naar Bali, dus na 3 dagen Singapore gingen we naar de dependance van het paradijs: op naar […]

Leave a Comment