Bali? Sla maar gerust over…

Bali - De Reizigers - 13
Leestijd: 8 minuten

Dat is hetgeen we van best wat mensen te horen kregen. Maar niemand gaf eigenlijk een goede reden om Bali over te slaan. Dus wat deden we?

Precies: op naar Bali!!

Om heel eerlijk te zijn was het ook wel de vlucht die de doorslag gaf. Singapore – Bali was gewoon het goedkoopst. Dus in het slechtste geval pakten we een bus, boot, vliegtuig, duikboot of ander vervoersmiddel om Bali zo snel mogelijk te ontvluchten.
Maar dat was helemaal niet nodig! Zoals wel vaker hadden we ons weer prima vermaakt!

Op zich kunnen we het wel voorstellen dat mensen Bali verschrikkuluk erg vinden. Deze mensen hebben waarschijnlijk een accommodatie in Kuta geboekt. Net zoals wij eigenlijk. Gelukkig waren wij zo slim om niet heel veel nachten vooruit te boeken dus na 4 dagen gingen we van Kuta naar Canggu, een veeeeel relaxtere wijk met een goede (surf-)vibe. Daarover later meer.

Allereerst willen we met jullie delen waarom je weg moet blijven uit Kuta. Kuta is een mix van Valkenburg, Salou en Oh Oh Cherso! Vermenigvuldigd met factor 10. Oké, de zonsondergangen zijn om van te smullen, één foto was voor ons een klapper op Instagram maar voor de rest is het waardeloos.

Instagram Kuta Beach
Instagram Kuta Beach

Nu horen we jullie al denken: ‘geef eens wat voorbeelden waarom het zo’n drama was’. Prima, als jullie dat willen.
Allereerst stikt het er van de souvenirshops. En bij stikken bedoel ik dat er ellenlange straten zijn die van links naar rechts gevuld zijn met alleen maar souvenirshops. En ik vraag me daarbij af hoe het de eigenaren lukt om er een sneetje brood mee te verdienen (of Nasi Goreng, je bent tenslotte in Indonesië). Kijk, veel mensen vinden het leuk om een souvenir mee te nemen naar huis dus ik snap dat er speciale winkels voor te vinden zijn. Waaruit bestaat een standaard shop? Shirtjes met teksten (I love Bali, I love Kuta, I love you, I love Ketjap), kookschorten met afbeeldingen van gespierde herenbuiken of dames zonder spieren maar met andere kwalitieten, petjes van alle bekende energydrinks (alles origineel uiteraard!), flesopeners in verschillende vormen (ik ga hierbij niet in detail, maar als je geen bier lust kan je nog steeds veel plezier hebben aan zo’n opener), zeepjes met dezelfde vormen en uiteraard de standaard kaarten die je alleen naar je puberende neefje kan sturen omdat oma niet blij wordt van de afbeeldingen. Enzovoort, enzovoort, etcetera…
Dat is één shop. En net als je bij jezelf denkt: ‘Mwah, ik vind hier niet iets wat ik graag zou willen, zal ik eens bij de buren gaan kijken’ kan ik je één tip geven. DOE HET NIET! Want de buurman/vrouw heeft voor 100% dezelfde meuk in de verkoop. Neem een gemiddelde straat in Kuta en tel uit hoeveel shops er zitten met allemaal precies hetzelfde! Ik vraag me af hoever de die-hard toerist is gegaan voordat deze doorhad dat er echt 0,0 verschil zit in het aanbod.

Kuta shops - Bali
Zie jij het verschil? Je mag erop klikken om het beter te zien!

Ook het nachtleven zag er veelbelovend uit. Met de vele disco’s met schreeuwende reclame’s kon je op afstand aanvoelen dat je weinig nachtrust zou krijgen. Zelfs als je niet van stappen houdt, je wil niet weten hoeveel herrie zo’n schuur produceert!
Gelukkig zaten wij aan de rand van Kuta dus onze wijk was best prima.

Na Kuta gingen we door naar Canggu. En dat was zooo veel leuker! Het was er gezellig druk en er was van alles te vinden. Strand, zee (logisch), rijstvelden, zon, hippe koffie- en eettentjes, lokale eettentjes, street-art, noem maar op. Onze accommodatie was ook geweldig. Een mooie 3-onder-één-kapper met eigen terrasje, rustig gelegen maar toch makkelijk toegankelijk, fijne eigenaren, buitenkeuken en zelfs een buitendouche + toilet (je zou het moeten zien, was echt te gek). Op advies een scooter gehuurd dus we waren zo mobiel als wat. Zelf vonden we de scooterrit naar het centrum of het strand wel één van de hoogtepunten. Het was namelijk zo dat je tot een paar jaar geleden je alleen via de hoofdwegen naar het strand kon. Nu had iemand besloten om, speciaal voor de scooters en wandelaars, een weg aan te leggen dwars door een rijstveld waardoor de reistijd gehalveerd zou worden. Prima weggetje, netjes bestraat en omdat het door een rijstveld loopt ook nog met een goede view. Maar… het weggetje was zo’n 2,5 meter breed. Precies genoeg voor scooters en wandelaars om elkaar in te halen. Toen besloot iemand dat het ook een éénrichtingsweg voor auto’s zou worden. Dat werd een uitdaging. Als er een auto tegemoet kwam dan was het toch even slikken of het allemaal zou passen. Eén verkeerde stuurbeweging en de auto, of wij op de scooter, lagen een halve meter lager in het rijstveld. Maar ook dat ging eigenlijk best aardig. Toen besloot iemand (en dat was waarschijnlijk een local) dat een éénrichtingsweg prima vanaf twee kanten benaderd kon worden, er geen rekening mee houdend dat twee auto’s langs elkaar een no-go was. Het stond dan ook regelmatig vast met auto’s die allemaal vonden dat zij aan de juiste kant van de éénrichtingsweg stonden. Gelukkig piep je er met de scooter prima tussendoor…

Canggu ricefields
Snap je de stress voor sommige automobilisten?

Verder hebben we op Bali nog een mountainbike tocht gemaakt. Wij met zijn tweeën, één privé gids en een chauffeur. Prima geregeld toch? Het gave was dat deze tocht ons op plekken bracht waar weinig tot geen toeristen te vinden zijn. Wij vielen dan ook erg op. Twee lange, blanke mensen op een scooter zonder motor. Zoiets moeten ze gedacht hebben. De mensen die we onderweg tegen kwamen waren super vriendelijk en we werden dan ook door iedereen begroet. Toen we na een forse klim bovenop de berg stonden was daar net een school afgelopen. Alle kinderen stonden buiten waar ze toegesproken werden voordat ze naar huis mochten. Hun gezichten stonden allemaal gericht op die man, maar hun ogen stonden gericht op die twee rare wezens bij de poort. Toen de school uit was stormden ze allemaal op ons af voor een high-five, box, selfie etc. We voelden ons bijna een popster. Toen wij verder fietsten renden ze ons nog achterna totdat ze niet meer konden. Ook werden we ingehaald door scooters bestuurd door die kinderen. Vaak zaten broertje en zusje ook nog op de scooter. Totale leeftijd van de personen op de scooter bij elkaar opgeteld kwam nog niet in de buurt van onze leeftijden. Dat zegt misschien meer iets over ons…

Bali mountainbike tour from Roy Rovers on Vimeo.

Als laatste willen we jullie nog één tip meegeven. Als je naar Bali gaat, verkijk je dan niet op de kilometers. Op zich is het eiland niet zo heel erg groot, maar als Google zegt dat je over 94 kilometer 3,5 uur doet dan klopt dat best redelijk…


Zo gingen wij van Canggu naar Amed en wisten dat het moeilijk zou worden om vervoer te regelen, tenzij we voor een zelfmoord-bus zouden kiezen. Daar hadden we effe niet zo heel veel zin in dus we gokten een beetje op Uber of Grab. Je weet wel, die goedkopere taxidiensten waarbij mensen die een auto + rijbewijs bezitten zich aan kunnen melden als chauffeur. Wij vinden het geweldig, betaling gaat automatisch, je ziet van tevoren wie je chauffeur wordt en hoe deze beoordeeld wordt, je hebt een vast bedrag waarvoor ze rijden dus geen verassingen achteraf, ideaal! Zo zaten we voor onze accommodatie met onze telefoons te hopen dat iemand onze rit zou accepteren. En het zag er niet goed uit. Normaal hadden we niet heel veel moeite voordat iemand toehapte, maar het leek erop dat dit geen prettige rit voor de chauffeurs was.
En toen, ineens, kregen we op één van de telefoons (sorry, ik weet niet meer precies of het die van Lindy of mij was) dat er een chauffeur onderweg was naar ons. Cool!
Een paar minuten later stond hij voor onze neus, wij stapten in en daar gingen we. Wat denk je wat de eerste vraag is die de chauffeur ons stelt?
‘Where do you want to go?’ (woar wilde noar toe?). Op zich geen rare vraag, maar bij Uber en Grab krijgt de chauffeur van tevoren te zien waar de rit naartoe gaat voordat hij of zij op accepteren drukt. Wat had deze jongeman gedaan? Zonder te kijken op accepteren gedrukt. Dus toen wij doodleuk vertelden dat we naar Amed wilden was zijn eerste reactie alles behalve spontaan. En wij konden ons dat best voorstellen. Maargoed, had dan niet op accepteren gedrukt.

Op zich zou hij die dag best een mooi salaris verdienen aan deze rit, enig nadeel is dat het voor hem 3 uur rijden is, ons daar moet afzetten (wij gooien dan de voetjes al in de lucht) en hij weer drie uur terug kan. Wij begrepen zijn frustratie volkomen. Gelukkig voor ons hechtten de Indonesiërs veel waarde aan Karma, dus hij zou hoe dan ook die rit maken om geen gezichtsverlies te lijden. Helaas werd het nog erger. De rit duurt zolang om verschillende redenen:
– allereerst moet je door Denpasar. En daar is het druk, heel druk. Je kan het vergelijken met de afstand Amsterdam – Utrecht, alleen moet je dan met je Hummer door een afvoerpijpje. Niet te doen dus.
– heb je dat gehad dan kom je door piepkleine dorpjes waar het lekker rustig is. Zo rustig dat de wegen er enkelbaans zijn. En dan niet enkelbaans heen en terug. Nee, gewoon enkelbaans. En er zijn geen stoepen of fietspaden, dus alles rijdt, loopt, kruipt over één baan. Niet echt de plek om effe lekker 140km/u aan te tikken.
– maar ook daar komt een einde aan. En tevens aan het lekkere weer. In de verte zagen we het al donker worden en toen we ons midden in het wolkendek bevonden kwam de regen met bakken uit de lucht. Met Indonesische bakken, die zijn net effe wat ruiger dan de hoosbuien in Nederland. Gevolg: dikke modderstromen vanuit de bergen, uiteraard richting de eenbaansweg. Wij hadden best medelijden met onze chauf.
– na regen komt zonneschijn, maar dat was dan echt pas op het einde van de rit toen wij met beide voeten in Amed stonden en hij dat hele rot-end weer terug mocht rijden.

Gelukkig hebben we zijn dag nog een beetje goed gemaakt. Met een goede fooi kon hij in ieder geval riant lunchen voordat hij weer alleen naar Canggu zou rijden. Feit is dat er op dat moment no-way iemand toevallig ook die kant op moet. Toen ik na een half uurtje op de Uber-app keek zag ik dat zijn auto nog in Amed stond. Wij hopen dat hij lekker heeft gegeten! Hj straalde van oor tot oor toen wij hem de fooi gaven. Ook weer een beetje goede karma voor ons…

De volgende keer laten we jullie weer meegenieten op Bali. We gaan snorkelen, pakken nog een feestdag mee, drinken zelfgestookte wijn (denken we) en kijken we hoe corrupt de politie hier is…

Related posts

Leave a Comment