Avontuurlijk ingesteld? Hike in 4 dagen naar Machu Picchu

by Roy

Er is een ‘standaard’ tour waarbij je in 4 dagen naar Machu Picchu hiked. Wij deden het wat avontuurlijker. Fietsend, lopend en slapend tussen dronken backpackers: the adventure tour!

Boek alvast een tour vanuit thuis!

“Als je naar Peru gaat en je wil Machu Picchu gaan bezoeken, zorg er dan voor dat je maanden van tevoren een tour boekt. Anders ben je gegarandeerd te laat.” Deze en andere soortgelijke tips zagen we op bijna alle reiswebsites voorbij komen toen wij ons voorbereidden op onze trip naar Peru in 2012.

Maar wij zijn niet bepaald fan van ver van tevoren bepaalde data vastzetten omdat we het leuk vinden om tijdens reis de vrijheid te hebben te beslissen waar we de volgende dag naartoe gaan. “Dan maar het risico lopen om Machu Picchu te missen” zeiden we nog tegen elkaar, wat achteraf gezien natuurlijk werkelijk nergens op slaat omdat een trip naar Peru gewoonweg niet compleet is zonder Machu Picchu.

Maar tussen alle websites die we doorgespit hadden vonden we er eentje die aangaf dat het prima te doen is om in Cusco ter plaatse een tour te boeken. Daar gokten wij op.

Vanuit Cusco beginnen de meeste trips naar Machu Picchu
Vanuit Cusco beginnen de meeste trips naar Machu Picchu

De eerste stappen in Cusco

En dat laatste bleek totaal geen gok te zijn. Zodra we ook maar één stap in Cusco gezet hadden werden we werkelijk overrompelt met aanbieders van een tocht naar Machu Picchu. De ene nog mooier dan de andere, van wandeltochten tot extreme tours en zo’n beetje alles wat daar tussenin zit. En voor bedragen die ruim de helft goedkoper waren dan de tours die op internet werden aangeboden. Wij blij!

Cusco
Cusco

We hadden besloten om voor de Adventure Tour te gaan omdat we 4-6 dagen alleen maar hiken niet echt zagen zitten. Na een korte uitleg over wat ons te wachten stond hadden we geboekt. Op dat moment waren wij de enigen die voor de volgende dag de tour hadden geboekt. In de avond kwamen er nog twee Belgische backpackers bij, en dus zouden we met zijn vieren gaan. Wat ruim onder het maximaal aantal deelnemers van 10 uitkwam. Lekker dus!

Eindelijk gaan we van start

De volgende ochtend stonden we netjes op tijd te wachten op onze reisleidster die ons op het Plaza de Armas zou komen oppikken. Maar die zat waarschijnlijk nog lekker van haar gebraden cavia te genieten want er was niemand. Tenminste: niet voor ons. Blijkbaar was het stukje vlees erg taai want nadat ik een paar keer het plein rond had gelopen en we min of meer besloten hadden terug te keren naar ons hostel kwam daar ineens een mini-van de hoek om gescheurd om ons in te laden. Piepklein autootje, maar ruim genoeg voor vier personen.

Helaas sjeesden we nog half Cusco door om nog meer backpackers – sommigen nog stomdronken – op te pikken en uiteindelijk zaten we met ruim 12 man op elkaars schoot. Geen idee waar ze die andere acht ineens vandaan getoverd hadden. En de maximale groepsgrootte werd zo lekker overschreden.

Het zag er niet best uit...
Het zag er niet best uit…

Drama/actie

Op naar het eerste avontuur: de downhill. Als fanatiek mountainbiker had ik verwacht dat dit het hoogtepunt van de trip zou worden. En uiteindelijk was het dat ook, maar dan op een hele andere manier dan dat ik me had voorgesteld! Ik kreeg al een onbehaaglijk gevoel toen we de mountainbikes gingen ophalen. Ja, het waren fietsen die ooit als mountainbike verkocht werden, maar dat was dan wel in de tijd van Ben Hur. Die film kwam in 1959 uit en werd betiteld als drama/actie. Nauwkeuriger kan ik onze fietsen niet beschrijven!

Tijdens een flinke autorit de bergen in zag ik overal mooie paadjes waarbij mijn handen gingen jeuken om hier te mogen biken. Met de gedachte naar het hoopje schroot bovenop ons busje veranderde de jeuk weer snel in zweet. Bovenop de top kregen we onze ‘fietsuitrusting’ bestaande uit:

  • bescherming tegen vallen: prachtige skatebeschermers met halfplakkende klittenbandjes
  • een helm (tip: neem altijd een sjaaltje of buff mee want je wil niet in direct contact komen met een helm…)
  • werkhandschoenen (super grip gegarandeerd, maar niet voor je stuur)
  • de ‘fiets’
Met volle bepakking naar boven
Met volle bepakking naar boven

Avontuurlijk asfalt

Vervolgens kwam de gids ons doodleuk vertellen dat de downhill op het asfalt plaats zou vinden. Huh? In eerste instantie dacht ik nog dat we een stukje moesten biken naar een toffe trail… Maar dat was dus niet echt het geval. Anyway, we zijn op onze fiets geklommen om te beginnen aan de afdaling. Na pakweg 500 meter waren we de groep al kwijt. Nu zegt dat misschien iets over onze downhill kwaliteiten maar tijdens het afdalen was het gaan regenen. En niet zo’n beetje ook. En de temperatuur, die op de top al niet echt hoog was, ging ook razendsnel naar beneden. Het bleek dus dat zowat heel onze groep INCLUSIEF de gids alweer in het busje zaten. Wij waren toch al zeiknat, en we hadden betaald voor een adventure tour, dus samen met nog één medereiziger besloten we om de tocht door te zetten.

What goes up…

Tijdens de afdaling, die eigenlijk best spectaculair was door de onwijs mooie omgeving, zagen we onder de wolken de zon schijnen. Oftewel, als we weer lager zouden komen dan hadden we prachtig weer. Helaas bleven de wolken tot aan het einde van de rit om ons heen hangen dus we hadden non-stop pleuris weer.

Om het feest nog wat completer te maken kwamen we op verschillende plekken overstromingen tegen. Het water verplaatste zich met hoge snelheid van de berg, over de weg, richting het dal. Volgens onze gids (die dus in het busje zat) konden we er gewoon doorheen fietsen, en wanneer het te diep werd was lopen alsnog prima mogelijk. Nou is dat inderdaad gelukt, al twijfel ik tot op de dag van vandaag of dat wel heel erg slim was. Eén glijpartij en we zouden nu nog in een Peruaans dal rondzwemmen.

Zo zie je eruit na een paar uur 'downhillen' in de regen!
Zo zie je eruit na een paar uur ‘downhillen’ in de regen!

Tijdens de biketocht kwamen we wel door echt toffe dorpjes en zagen we hoe adembenemend mooi de omgeving was. Zelfs met dit weer.
Toen we uiteindelijk bij het eindpunt van onze helse fietstocht waren scheen de zon weer volop en konden we ons bij mensen achter in de tuin ‘douchen’ en omkleden.

Het avontuur is begonnen…

Dag 2 & 3: lange dagen hiken… op Chucks!

Op de tweede dag van de Adventure Tour konden we kiezen of we al meteen zouden gaan hiken, of dat we al raftend het eerste deel van deze dag zouden doorbrengen.
Aangezien onze kleren nog verre van droog waren van de dag ervoor besloten we dat wij in ieder geval al genoeg water gezien hadden en kozen voor de hike.

Op pad met Abi, onze gids
Op pad met Abi, onze gids

En dat was top! Wij waren namelijk de enige twee samen met onze gids. Op de een of andere manier krijg je dan toch wat andere verhalen te horen dan het standaard tourpraatje ‘als je naar links kijkt zie je rechts niets’ en meer van dat soort flauwe kul.

Zo liepen we door het oude geboortedorp van onze gids. Echter was dit dorp flink getroffen door ‘El Niño‘ en waren de meeste gebouwen, of overblijfselen daarvan, onbewoond. Op een paar families na woonde er niemand. De families die er nog wel wonen hadden simpelweg geen geld om te verhuizen. Dat komt eigenlijk neer op wachten totdat de volgende Niño voorbij raast. Onze gids Abi had het er nog steeds moeilijk mee. Indrukwekkend om dit mee te mogen maken.

Dwars door het geboortedorp van onze gids
Dwars door het geboortedorp van onze gids
Dat hier nog mensen wonen!?!
Dat hier nog mensen wonen!?!

Het was niet allemaal ellende wat we zagen

Gelukkig kregen we ook nog leuke dingen voor onze kiezen. Letterlijk en figuurlijk, want een bezoek aan een gebied waar coca groeit was onderdeel van deze trip, mits je niet in een rubberbootje tegen de golven aan het botsen was. Destijds leuk om te zien, en vooral ook om te ervaren dat het kauwen op die coca bladeren echt een lichte verdoving geeft. Na het zien van Trippers, waar onze eigen Nederlandse Kuifje Jan Versteegh op zoek ging naar illegale plantages kreeg onze ervaring ineens een hele andere dimensie.

Beetje coca snoepen
Beetje coca snoepen
Even blaren prikken
Even blaren prikken

Streetfood

Wat ook volkomen nieuw voor ons was was het fenomeen Streetfood. Uiteraard hadden we overal gelezen waar we op moesten letten bij het bestellen van eten en drinken in Peru, en wij kunnen uit de grond van ons hart zeggen: dat gaat je simpelweg niet lukken! De eerste week waren we zonder al teveel last doorgekomen maar onze eerste voedselstop tijdens de hike druiste in tegen alles wat we gelezen hadden. Zo bestond het restaurant uit een verzameling van golfplaten, houten palen, touw en plastic. Bij elkaar gehouden door… Geen idee eigenlijk.

Open keuken

In Nederland is een open keuken een soort vorm van klasse, in Peru zou je willen dat open keukens niet bestonden. Ok, je ziet inderdaad perfect dat de kok zijn/haar uiterste best doet om een overheerlijke maaltijd in elkaar te zetten. Maar daarnaast zie je ook dat het vlees verre van koud bewaard wordt, de kat die rondslentert tussen het toilet en de eetruimte de keuken passeert en daar snuffelt aan alles wat wij 15 minuten later op ons bord krijgen en nog meer zaken waarvan je al diarree krijgt als je er naar kijkt.

Voor ons was dit het teken dat dit voorlopig het einde van onze gezondheid was en dat ziek worden onvermijdelijk zou zijn. Nu, na wat jaartjes reiservaring kunnen we wel stellen dat het allemaal best wel meevalt en dat streetfood eigenlijk iets is wat je niet mag missen.

Ook kregen wij het verhaal te horen dat het eigenlijk niet uitmaakt of je streetfood eet of dat je in een fancy restaurant aan het knabbelen bent. Zodra er kraanwater wordt gebruikt ben je de klos. En hoe goed Peruaanse koks ook zijn, hygiëne is geen onderdeel van hun opleiding. Dat kraanwater niet al te gezond is, is totaal niet bekend.

Excuses aan alle mensen die nog hoop hadden door ‘fancy’ te gaan eten…

Deze mensen wonen dus echt 'in the middle of nowhere'
Deze mensen wonen dus echt ‘in the middle of nowhere’

Dag 3: 21 kilometers bikkelen

Tijdens onze 21 kilometer lange hike maakten we een stop bij een woonhuis. Hier zou de lunch van die dag plaatsvinden. De keuze was simpel: aardappelen (in Peru hebben ze zo’n 2000 verschillende soorten!?!) of cavia. Wij hebben voor de èrpels gekozen, maar waren wel getuige van de slachting van zo’n klein knuffelbeestje. Wij dachten al snel: “waarom doen ze dit voor toeristen”, maar het bleek dat bij iedere bestelling van de toerist er toch wat geld in het laatje kwam van de plaatselijke bevolking die dat hard nodig hebben. En daarbij werden de ‘overblijfselen’ (lees: ingewanden) voor hun eigen diner bewaard, waardoor ze ook nog eens een beetje extra te eten hadden.

Vooral fijn voor de kinderen, die iedere dag twee uur heen en drie uur terug naar school lopen! Waarom drie uur terug? Nou, het dorpje lag op hoogte, dus aan het einde van de schooldag mochten ze nog een takke eind naar boven lopen. Respect!

Smakelijk!
Smakelijk!

Verder was dag drie was een kopie van dag twee. Veel lopen, maar wel met één voorzichtig blikje kijkend naar Machu Picchu. Het einddoel van dag vier.

Het uitzicht maakte veel goed!
Het uitzicht maakte veel goed!
Allemaal nuchter deze keer!
Allemaal nuchter deze keer!
Vlakbij een heilige plek voor de Inca's
Vlakbij een heilige plek voor de Inca’s

Chucks

Oh ja, waarom had ik het aan het begin van deze blogpost over Chucks?
Eigenlijk omdat we deze hele 4-daagse hike op onze gympen hebben afgelegd. Om eerlijk te zijn zouden we zo’n hike best vaker willen doen, maar van nature zijn wij niet zo’n wandelaars. We hebben wel vaker bergstampers meegenomen in onze rugzak die we dan aan het einde va onze reis weer onaangeraakt mee terug namen. Zonde van het extra gewicht vinden wij.
Ik zeg niet dat iedereen deze tochten op dit soort schoenen moet lopen, maar voor ons werkt het prima 😉

River crossing 2.0
River crossing 2.0

Eindelijk naar Machu Picchu!

Wij hebben twee gouden tips voor de laatste dag!

  • zet je wekker op standje hopeloos (ja echt, om 03.30 uur je nest uit)
  • kies voor de wandeling naar boven
    Geloof ons: het is de moeite meer dan waard. Zelf zouden we van bovenstaande punten verre van vrolijk worden, we zijn zelf niet zo heel goed in vroeg opstaan en we gaan liever mountainbiken dan hiken. Maar soms moet je gewoon niet teveel nadenken en gewoon doen.
Aguas Calientes
Aguas Calientes, vanaf hier begint de laatste tocht naar Machu Picchu!

Als je denkt dat je om 4 uur in de ochtend als enige op pad bent naar Machu Picchu, dan moeten we je helaas teleurstellen. Overal zie je hoofdlampjes richting de hoofdpoort. Maar dit is werkelijk niets vergeleken met de mierenhoop die een paar uur later richting de toegangspoorten gaat!
Zodra het hek open gaat begin je aan de klim naar boven. Als je een redelijke conditie hebt dan is deze prima te doen. Neem wel wat te drinken mee! Onze gids gaf als extra advies een fris shirtje. Je bent namelijk zeiknat van het zweet als je bij de ingang van Machu aankomt en als het die dag toevallig niet zonnig is met 30 graden dan loop je dus de hele tijd in een kletsnat vodje rond. Bovendien ook wel zo mooi voor al je MP-selfies.

And there it is…

Bij de ingang is het dan nog even wachten (mits je een beetje hebt doorgelopen tijdens de klim uiteraard) maar dan gaan de poorten toch echt open.
De eerste blik op Machu Picchu bij zonsopkomst terwijl er nog geen toeristen op het terrein waren is met recht één van de meest indrukwekkende dingen die we ooit gezien hebben!

Machu Picchu
Machu Picchu
Machu Picchu
Machu Picchu

Of dit nu komt door de inspanning de dagen ervoor, het vroeg opstaan, de trappen naar de ingang beklommen te hebben of een combinatie ervan: dit was een ervaring die we niet snel zouden vergeten!
Intussen kwamen de afgeladen volle touringcars in polonaise de toegangswegen opgereden om de inzittenden te trakteren op een overvolle, met mensen krioelende Machu Picchu.

Hah! Wij hadden een paar uurtjes eerder het rijk ‘bijna’ voor onszelf alleen.
Er is verder niks mis mee om met een bus naar boven te rijden, voor mensen die slecht ter been zijn is dit uiteraard een prima oplossing om toch te kunnen genieten van dit Inca bouwwerk. Maar als je fit bent, doe jezelf dan een plezier en hijs jezelf vroeg uit bed en klim die berg op!

Het minder leuke deel

Daarna mag je, afhankelijk van je accommodatie of tour, weer een takke-eind terug naar Cusco. Bereid je voor op een wat minder deel van de tocht, want na 4 intensieve dagen heb je eigenlijk geen trek meer om te wachten op de trein waar je nog wel effe inzit, daarna ook nog op een taxi busje te wachten en afsluitend de laatste trip naar je accommodatie.
Gelukkig vergeet je dit snel en herinner je alleen nog de mooie dingen 🙂

Oh, en vergeet niet om een stempel te halen bij Machu Picchu. Leuk voor in je paspoort of reisboekje…

You may also like

Deze website maakt gebruik van cookies om je gerbuikerservaring te verbeteren. We gaan er van uit dat je daarmee akkoord gaat, maar je kunt cookies uitschakelen als je dat wil. Accepteren Lees meer