Over Nyepi en corrupte politie agenten

by Roy

Het idee was om in Amed eens flink van de visjes te gaan genieten, niet op ons bord maar als wildlife. En daarin Amed prima geschikt voor! Onze accommodatie lag lekker dicht bij het snorkelstrand, we hadden voor het eerst ‘per ongeluk’ de juiste locatie te pakken. Als we namelijk wat verder dorp inwaarts waren neergestreken dan viel daar niets, maar dan ook helemaal niets te beleven. Behalve een mooie view omdat het ‘centrum’ wat hoger gelegen lag, maar dan moest je wel over de muren van de resorts heenkijken.

Bij ons was de view dus een stuk beter. Uitzicht op de vulkaan Agung, die een paar maanden na ons vertrek zo verdrietig was dat deze besloot lava te gaan spuwen… Ook hoefden we max 10 minuten te lopen naar het snorkelstrand (door de stroming werd het al snel 25 minuten teruglopen), de weg over te steken voor prima koffie en Bali flexwerkplek met seaview! Prima dus! En als we het dan toch over vis hebben, bij het snorkelstrand zit een prima restaurantje waar ze de ‘best fish&chips ever’ serveren. En dat op mijn verjaardag 🙂

Bali staat verder vol van de feestdagen, waar wij als prutsreizigers natuurlijk geen weet van hebben. Dus toen we besloten om terug te gaan naar Ubud en Canggu mochten we weer een extra nachtje bijboeken omdat we no-way tijdens een feestdag ons konden verplaatsen. Ach…

Wat verder ook echt tof was om eens mee te maken is Nyepi. Of eigenlijk de dag ervoor. Nyepi is namelijk de dag van de stilte en dat is dan ook precies wat er gebeurt. Niemand mag zijn/haar huis verlaten. Geen muziek. Geen T.V. Niet praten. Geen licht. Niets… Dolle boel dus! Wat wel aan te raden is om in de dagen ervoor je boodschappen op orde te hebben. Want als je maag te hard gaat rommelen heb je ook een probleem. Het is dan ook echt bizar om in de avond door je raam naar buiten te kijken en dan te zien dat er geen licht op het eiland is. Zelfs de straatlantaarns zijn uit. Volgens geruchten is Bali in de avond niet te zien indien je er met een vliegtuig overheen zou vliegen. Wat overigens best pittig wordt want het vliegveld is die ene dag per jaar gewoon lekker dicht.

Maar wat is er dan wel zo gaaf? De avond voor Nyepi. Want omdat iedereen tijdens Nyepi stil moet zijn proberen ze de avond ervoor zo verschrikkelijk veel herrie te maken dat je blij bent dat het een dag later rustig is. En je voelt het overal om je heen. In donkere, discutabele gangetjes en steegjes wordt de hele week voorafgaand aan Nyepi druk gerepeteerd. Waarom het zo geheimzinnig moet? Geen idee, je hoort ze toch wel. Maar tijdens de laatste avond voor Nyepi zie je waarom het zo stiekem ging. Hele groepen hebben prachtige praalwagens gemaakt, aangevuld met heel veel instrumenten die vooral veel lawaai maken. Al deze wagens geven één voor één een kleine voorstelling voor wat mensen die op een bordes zijn geplaatst. Ons is tot nu toe nog redelijk onduidelijk wie dat waren, maar dat maakt eigenlijk verder weinig uit. Dat bordes stond midden op een, normaal gesproken, behoorlijk druk kruispunt. Maar tijdens deze voorstellingen kan je het wel vergeten om er met een auto of scooter doorheen te komen. In Europa zou dat gelijk een hels kabaal (je verzint het niet) opleveren aan woedende verkeersdeelnemers. Hier op Bali niet. Iedereen wacht gewoon keurig 2,5 uur totdat alle praalwagens weer verdwenen zijn. Gevolg: een file waar de A2 jaloers op zou worden. Aangezien het eigenlijk niet goed uit te leggen is wat er allemaal gebeurt die avond hebben we een clipje gemaakt. Vergeet vooral niet het geluid lekker hard aan te zetten!

Maar het meest bizarre op Bali was toch wel onze ontmoeting met de politie. Laten we voorop stellen dat het onze eigen schuld was, want met een beetje vooronderzoek kan je gewoon terugvinden dat een Nederlands rijbewijs daar waardeloos is. Ze hechten er meer waarde aan dat vodje papier wat je voor het luttele bedrag van € 18,95 (of € 17,95 als je ANWB-lid bent!!) kan aanschaffen. Ale je op de site van de ANWB kijkt staat daar een foto van een mooi, roze pasje. Degene die ooit een internationaal rijbewijs hebben gehaald weten dat de werkelijkheid heel anders is. Je krijgt namelijk een dubbelgevouwen A4-tje met een kartonnen hoesje eromheen. Vergeleken met andere landen ziet ons internationaal rijbewijs er erg vooruitstrevend uit (NOT, het is sinds 1968 niks veranderd). Als Autoweek er al een komisch verhaal over schrijft weet je genoeg! Ik kan het zelf niet beter verwoorden.

Dus ook wij zagen de zin van dat smerige papiertje niet in en hadden gewoon een skoeter gehuurd, waarbij trouwens niemand om dat velletje vroeg. Dus wij op een mooie zondagochtend (of iedere andere willekeurige dag, op reis verlies je alle besef van dagen en tijd) naar het zuidelijkste puntje van Bali. Het zou een leuk roadtripje worden.

Bali -zuid

Zie je het probleem?

Maar… er loopt maar één weg die kant op. Dus als je naar het zuiden wil ontkom je daar niet aan. En zo moet de politie van Bali ook gedacht hebben. Na ontelbare kilometers scooter rijden in Thailand ging het hier dus mis. Met de zon vol op ons gezicht zag ik in de verte een politieauto staan met daarnaast een figuur die leek op sheriff Rosco P Coltrane. Je voelt dan aan alles dat het fout zou gaan. En ja hoor. We werden staande gehouden. Een ietwat norse politie agent vroeg ons naar het… internationale rijbewijs! Wat trouwens meteen op viel is dat deze man een erg keurige Oakley zonnebril ophad, dus dan weet je al dat het geld gaat kosten. Ik liet keurig mijn rijbewijs zien en hield me verder van de domme (ging me prima af). Maar Rosco was het er niet mee eens en vroeg om een internationaal rijbewijs. Snuggere ik wees hem erop dat er op ons Nederlandse rijbewijs verschillende talen staan, dus dat het internationaal is. Meneer Coltrane was iets slimmer dan zijn naamgenoot uit de Dukes of Hazzard, dus wij mochten onze brommert parkeren en meelopen naar een officieel politiekantoor. Bij een officieel politiekantoor moeten we er wel even bijzeggen dat het een gebouw was met politieagenten en een politieauto voor de deur. Voor de rest viel er, behalve wat stoelen, weinig te vinden.
Binnen het verhaal nogmaals uitgelegd, maar de toegesnelde extra politieagenten trapten er ook niet in. Maar we kregen het volgende voorstel: of we gingen naar het politiebureau (!?! snap je onze verwarring) om daar 1 miljoen af te tikken (ongeveer 100 euri’s). Of we deden het ter plaatse (wat dus blijkbaar geen politiebureau was) en mochten een half miljoen achterlaten. Ik zie de dienstdoende agent al grinniken met het idee dat hij weer een nieuwe Oakley aan kon schaffen. Na een tijdje heen en weer gesteggel, want wij waren er nog steeds heilig van overtuigd dat een meertalig rijbewijs internationaal is werd de stemming wat grimmiger.
Dus wij legden ons lot in de handen van de pliesie. Ons werd wel medegedeeld dat als we de boete zouden betalen wij die dag gewoon overal rond mochten blijven rijden en we geen boete meer zouden krijgen. Vet handig! Maar raar. Wij wilden dan ook een bonnetje hebben om te bewijzen dat we betaald hadden, maar toen was P. ineens niet thuis. Ok, je wil het hard spelen, dan doen wij dat ook. Wij vertelden hem namelijk doodleuk dat we geen geld en ook geen pinpassen bijhadden en lieten hem ons portemonneetje zien met daggeld. Omgerekend € 9,- inhoud. Zijn kansen op een nieuw kek zonnebrilletje verdween als sneeuw voor de zon. We hadden geen geld, we konden niet pinnen, en we hadden geen haast om te gaan. Drie figuurlijk rake klappen in het gezicht van de agent. Resultaat: portemonnee werd omgekieperd en € 9,- armer mochten we weer doorrijden.
Wij zijn natuurlijk ook niet gek. Lindy had namelijk de rest van het geld en onze bankpassen veilig verstopt in een geheim vakje in onze rugzak. Het portemonneetje dragen we altijd bij voor het geval we een keer overvallen worden. Of afgeperst in dit geval.
Wie het laatst lacht…

Voor ons was Bali echt top! De surfcultuur van Canggu, de rijstvelden en tempels in Ubud en het snorkelen in Amed. Allemaal aanraders! We zijn er een kleine maand geweest en willen er graag nog een keer terug. Dan gaan we wel meer van Indonesië bekijken. We hebben dan ook meer tijd daar te besteden omdat we natuurlijk niet nog een keer via Kuala Lumpur en Singapore gaan.

You may also like

Deze website maakt gebruik van cookies om je gerbuikerservaring te verbeteren. We gaan er van uit dat je daarmee akkoord gaat, maar je kunt cookies uitschakelen als je dat wil. Accepteren Lees meer