Als ik dit had geweten was ik nooit naar Vietnam gegaan

by Roy

…ik blij dat ik het niet wist!

Het klinkt misschien raar, en eigenlijk is het dat ook wel. Maar voor mij was de reis door Vietnam een hel, althans vooral in het begin. Het was zelfs zo erg dat ik na één week al naar huis wilde, en Lindy al met één oog de vliegtickets in de gaten hield. En daar wil ik graag aan toevoegen dat ik niet het type mens ben die last heeft van heimwee. Of die na een (lange) reis toch ook wel weer blij is om lekker thuis te zijn. Begrijp me niet verkeerd, het is altijd fijn om familie en vrienden weer te zien, maar na een week of twee in Nederland ben ik er wel weer klaar mee.

Chaos in Ho Chi Ming City

Chaos in Ho Chi Ming City

En armoede daaromheen...

En armoede daaromheen…

Soms waren er wel fatsoenlijke stranden te vinden

Soms waren er wel fatsoenlijke stranden te vinden

Hoezo dan?

Je snapt dat er dan toch wel iets is aan Vietnam waardoor ik al snel met het eerste de beste vliegtuig weer naar huis wilde.
Het begon eigenlijk al op het vliegveld. Na een lange reis waren we dan eindelijk in Vietnam gearriveerd en we wilden dan ook niets liever dan zo snel mogelijk een loempia scoren. Bij wijze van spreken.
Mochten we eerst mega lang in de rij staan voor een stempel in ons paspoort (lees: een uur of 3). Het was verder wel een mooie stempel, maar als je net tig uur op zo’n bekrompen vliegtuigstoel hebt doorgebracht wil je graag wat beweging. Net iets meer dan voetje voor voetje richting de douane.
Anyway, stempel in the pocket. Tijd om geld te wisselen. De volgende tip krijg je door 5% van het bedrag wat je hiermee verdient hebt te storten op ons ‘Hou ons scherp, schenk een koffietje’-rekening, als je namelijk geld wisselt op het vliegveld in Vietnam dan ben je zo blij als een kind. Je ben namelijk in één klap miljonair. Tenminste, als je de bedragen op de briefjes moet geloven. En dat is leuk.

Onze Euro blinkt uit in veelzijdigheid als het gaat om de kleuren van de biljetten, en hoewel dit in Vietnam ook zo is lijken de 200.000 en 10.000 wel erg veel op elkaar. Hier dus de tip: ook al lijken alle biljetten in je nieuwe miljonairsstapeltje in eerste instantie allemaal op elkaar, check het even na. Het kan namelijk zomaar gebeuren dat een biljet van 200.000 Dong is verwisseld met eenzelfde kleur biljet van 10.000 Dong. Uiteraard is dit geheel per ongeluk gebeurd! (De donatieknop staat op onze homepage aan de rechterkant van de website. Thanks!)

Mooie architectuur in Hue

Mooie architectuur in Hue

Hue

Hue

Money, money, money

En om de een of andere manier lijkt alles in Vietnam om geld te draaien. Op zich is dit niet heel raar, want helaas lijkt het steeds meer of heel de wereld om geld draait. Enig voordeel is dat je gewoon dagelijks ziet dat je genaaid wordt. En vergeleken met de wisselkoers gaat het echt maar om een paar centen. Maar iedere dag weer, keer op keer… Op een gegeven moment waren we er wel klaar mee. Een beetje wederzijds respect kan geen kwaad, ook wij moeten gewoon werken voor ons geld.

Voorbeeld: vanuit ons hostel in Da Nang wilde we een bezoekje brengen aan Hoi An, wat overigens prachtig is. De hosteleigenaren vertelden ons wat de prijs zou moeten zijn voor een enkeltje Da Nang -> Hoi An: 10.000 Vietnamese Dong per persoon. Omgerekend € 0,35. “En geen cent meer!” werd ons op het hart gedrukt. Dezelfde prijs stond ook keurig op de zijkant van de bus geschilderd, dus kat in het bakkie zou je zeggen.

Kleine zijsprong om even uit te leggen hoe het busvervoer in Vietnam werkt: er komt een bus aangereden, je hebt 0,004 seconde de tijd om te scannen of het de juiste bus is, dan slinger je je hand omhoog (niet te hoog want dat is niet gepast), de bus remt ietwat af, en vervolgens stort je jezelf als een ware Evel Knievel in de rijdende bus. Eenmaal weer opgestaan zoek je een mooi plekje waar vervolgens een soort van conducteur de centjes op komt halen. 40.000 Vietnamese Dong per persoon? 40.000?!? Dat is zo’n € 1,45. Snel verdiend dus.

De straatjes van Hoi An

De straatjes van Hoi An

En de inwoners

En de inwoners

Lokale markt

Lokale markt

Nu het probleem: je kan aangeven dat je het er niet mee eens bent, maar dan zetten ze je gewoon uit de (waarschijnlijk nog rijdende) bus. En de volgende bus vraagt waarschijnlijk ook weer een bedrag wat -tig keer zo hoog is als de standaard ritprijs. Onze conducteur liet vervolgens overdreven duidelijk zien dat iedereen in de bus 40.000 Dong betaalt, dus geen keuze… Maar toen we daarna goed op gingen letten bleek dat de conducteur bij iedere local langs ging en deze wat verfrommelde biljetten teruggaf. Wij schatten in dat het om zo’n 30.000 Dong ging…

Vervolgens moesten we uiteraard ook weer terug naar Da Nang, maar die ritprijs was al wat schappelijker. Ik geloof dat we ‘slechts’ 3x teveel betaald hebben. Andere toeristen in de bus kregen echter een bagagetoeslag, en die toeslag was aanzienlijk!

En zo gaat het eigenlijk iedere dag, meerdere keren. En het maakt niet uit of je met de bus gaat, een armbandje koopt, een koffie bestelt, een kokosnoot op straat koopt, het blijft maar gewoon doorgaan. Tot je er moe van wordt.

Best een kleurrijk dorpje

Best een kleurrijk dorpje

Er is altijd tijd voor Pho

Er is altijd tijd voor Pho

En koffie, die naar je toe komt gevaren

En koffie, die naar je toe komt gevaren

En dan heb je ook nog Ho Chi Minh City

Ho Chi Minh City gewoon eigenlijk best wel heel erg smerig. En er wonen dik 7 miljoen mensen. Ik herhaal: er wonen dik 7 miljoen mensen! Ik heb me altijd afgevraagd hoe ze het voor elkaar krijgen zoveel mensen in één stad te proppen. Tijdens de taxirit (waarbij je vooral alleen de ‘officiële’ taxi’s moet nemen) vanaf het vliegveld naar onze accommodatie werd me dat nog niet helemaal duidelijk, maar eenmaal uitgestapt was het helemaal helder. Overal waar we keken liepen, lagen of zaten mensen. En met overal bedoel ik echt óveral!

Leuk tochtje over de Mekong Delta

Leuk tochtje over de Mekong Delta

Next level scooter rijden

Next level scooter rijden

Heerlijk toch?

Heerlijk toch?

Overal mensen

Zo werden we, na ons gemeld te hebben bij onze accommodatie, richting onze kamer begeleid. Daarbij moesten we onszelf zien te verplaatsen tussen: 2 oma’s, een 4-tal kinderen en nog enkele mannen en vrouwen die allemaal een plekje hadden gevonden op de grond. Oftewel: in één piepklein halletje sliepen zo’n 12 mensen. En dat op een plek waar wij in Nederland alleen onze jas ophangen. Heel bizar om te zien!
Na enkele dagen werd ons duidelijk dat echt ieder stukje vloeroppervlak werd gebruikt om mensen te huisvesten. Het enige waar we geen mensen hebben gezien zijn in de riolen. En dat snap ik wel, want daar stikt het van de ratten…

Noem het cultuurschok, ik weet het zelf niet…

Gelukkig zijn alle bovenstaande verhalen nou net wat reizen voor ons zo leuk maakt. Zonder al die rare en vreemde situaties zouden we weinig te schrijven hebben. En ook als we weer bij familie en vrienden zijn zijn dit nou juist de verhalen waar iedereen van smult.

Verser dan vers. En biologisch!

Verser dan vers. En biologisch!

Uiteraard mag de vlag nergens ontbreken

Uiteraard mag de vlag nergens ontbreken

Toch de moeite waard

Gelukkig zijn er ook een hele hoop kleine dingen die de reis naar Vietnam de moeite waard maken. Zo zaten we een keer in een wat meer afgelegen gebied tussen de locals mee te eten. Uiteraard op de typische lage krukjes waar Roel van Velzen eens een keer geen hoogtevrees van krijgt. En dan maar een beetje aanwijzen wat je te eten lust. Of in ieder geval wat je denkt dat je te eten lust. En zo zit je daar lekker aan je soepje als voorgerecht, een schotel met groente en vlees als hoofdgerecht en nog iets als nagerecht. Ik schrijf bewust ‘iets’ want tot op de dag van vandaag hebben we geen enkel idee wat het was. Uiteraard zat het drinken erbij en was alles bij elkaar zo’n € 1,25 p.p. We hebben echt met handen en voeten geprobeerd te vragen of dat echt klopte. Dat is dan ook wel weer mooi he!

Niet vergeten: de trein!

En vergeet zeker niet een treinreis te maken langs de kust. Prachtig uitzicht (mits je aan de juiste kant van de wagon zit) en je kan er heerlijk slapen. Wel nadat je iemand uit je bed hebt moeten lichten die lekker lag te snurken op de vooraf door ons gereserveerde plek. Ach ja, gelukkig zijn de Vietnamezen zo klein dat ze ook prima met twee man in één bed kunnen liggen.

Een echte Vietnamese loempia!

Een echte Vietnamese loempia!

Loempia’tje?

Oh ja, de befaamde loempia’s. Die zijn in Vietnam nauwelijks te vinden. Je kan beter in Nederland door een willekeurig stads- of dorpscentrum lopen om je kans om zo’n ‘typisch Vietnamese snack’ te scoren op acceptabel niveau te houden!

Wat trouwens wel typisch iets Vietnamees is (naast de serieus goede Pho) zijn de “cheese sandwiches”. Broodjes belegd met een klets La vache qui rit en een paar andere ondefinieerbare voedsel-achtige dingen. Geloof me, je gaat deze broodjes na een tijdje waarderen!

You may also like

Deze website maakt gebruik van cookies om je gerbuikerservaring te verbeteren. We gaan er van uit dat je daarmee akkoord gaat, maar je kunt cookies uitschakelen als je dat wil. Accepteren Lees meer