Slaap eens een keer in een Rifugio!

by Roy
Rifugio Pian delle Bosse

Ik denk niet dat iemand raar op zou kijken als ik zeg dat ik blij word van mountainbiken. En bergen… Er gaat dan ook weinig boven het inpakken van onze camper, road-trippen naar mooie bestemmingen en daar de plaatselijke trails onveilig maken.

Nu is het zo dat er al jaaaaren gesproken wordt om met de vriendengroep (en dan heb ik het over de groep die vrijgezellenfeesten houden terwijl er niemand gaat trouwen) op bike trip te gaan. En ja hoor, 2016 zou het jaar worden!

Zonder enig overleg werd de rol van reisleider mij in de schoot geworpen. Voordeel: ik mag beslissen wat we gaan doen, dus dat worden alleen maar dingen die ik leuk vind. Lindy en ik zouden er een langere trip van maken, omdat er onderweg ook nog wat gewerkt moest worden op verschillend locaties, maar het tweede weekend van September was afgeblokt in de agenda. Dan zouden we in Finale Ligure zitten!

Tijdens de ontelbare WhatsApp berichten voorafgaande aan de trip werd mij vriendelijk, doch zeer dringend, verzocht of het mogelijk was om minimaal één nachtje in een berghut te verblijven. In mijn voorbereidend werk kwam ik weinig tegen helaas. Het meer rondom Garda barst van die casa’s, maarja daar waren we nu niet. Tot op die ene dag dat ik op Google Earth een piepklein puntje zag met de tekst: Rifugio Pian delle Bosse.

Na wat verder onderzoek en heen-en-weer gemail stond onze reservering vast. We besloten om voor de full-package te gaan inclusief diner en ontbijt. Een overnachting zou € 14,- p.p. kosten. Als we zouden eten kwam het op € 37,- p.p. Geen idee wat we ervoor zouden krijgen. Maar alles voor het avontuur hè!

Ook thuis vanachter de iPad naar een route richting de Rifugio gezocht. Het zag er digitaal naar uit dat alles op onze mountainbikes te doen zou zijn. De trail naar beneden bleek nog even een verassing. We wilden natuurlijk wel wat spektakel naar beneden, zeker als we de nacht daarvoor prins(es)heerlijk zouden slapen in ons berghutje. Helaas niks, nada, noppes kunnen vinden…

Het 'dreamteam'

Het ‘dreamteam’

Het was gelukt, iedereen was op tijd in Italië. De eerste paar dagen wat ingefietst op de trails, de lokale keuken uitgetest en wat alcoholische versnaperingen genuttigd (niet teveel uiteraard, we blijven sporters hè!)

Gekeken naar de weersvoorspellingen was dinsdag D-day. Op woensdag was er in de avond kans op onweer en we wilden dan niet ergens op eenzame hoogte verblijven. We konden lekker op het gemak rond het middaguur vertrekken, want de Rifugio-meneer verwachtte ons pas rond 18.00. Klein detail, als het warm is, dan is dat rond 12.00 (het middaguur inderdaad) tot ongeveer 16.00. Top! Dus de complete klim zouden we met die koperen knaap op onze bol moeten afleggen.

Bij het laatste kleine dorpje nog flink water ingeslagen en toen verder omhoog naar de berghut. In het begin goed te doen, maar daarna werd het steiler en steiler. De groep splitste zich al snel in twee vanwege het onderlinge verschil in conditie. Bocht na bocht, hoogtemeter na hoogtemeter werd er gestreden om die *!@#@!fiets omhoog te trappen. En toen….

In de verte hoorden we het donderen. Als mij iets geleerd is dan is het wel om met onweer zo snel mogelijk weg te gaan uit het hooggebergte. Het leek nog wel ver weg, maar je weet maar nooit. En omdat we zo licht mogelijk wilden pakken lag de regenkleding keurig opgevouwen op de camping in plaats van in onze rugzak… Maar we waren al zo ver gekomen dat toch besloten werd om door te rijden, bovendien stond er iemand op ons te wachten met het eten en 5 bedjes. Gelukkig trok het onweer de andere kant op en met een paar regendruppels kwamen we er goed vanaf.

Een beetje spelen tijdens de klim naar boven hoort er ook bij!

Een beetje spelen tijdens de klim naar boven hoort er ook bij!

De laatste 100 hoogtemeters waren ‘iets’ vlakker. Fijn, zou je denken. Op zich wel, maar het team wat voorop reed gaf via de telefoon al aan dat ze hadden moeten lopen?!? Wat bleek, vlakker ja, technischer jazeker! Supercool als je al lekker moe bent. Met wat voorzichtigheid en geprepareerde aanmoedigingen op de trail door team 1 is iedereen uiteindelijk heelhuids boven gekomen. Rond 17.55, dus iets van 2 uur langer dan ingecalculeerd…

'Forza', toffe aanmoedigingen van team 1

‘Forza’, toffe aanmoedigingen van team 1

Eenmaal aangekomen bij de berghut was iedereen eigenlijk best onder de indruk van het pandje. Iets (eigenlijk best veel) groter dan verwacht. Voor het douchegeweld zou beginnen een overwinningsbiertje gedronken en vervolgens ging iedereen zich opmaken voor de avond. Onze gastheer sprak alleen maar Italiaans, wat logisch is in Italië, maar niet altijd even handig als onze woordenschat zich beperkt to Si, grazie en prego. Ome Ronald wist de woordenschat te verdubbelen, maar toch bleef onze gastheer ons af-en-toe vreemd aankijken.

Effe bierelieren...

Effe bierelieren…

Even genieten van de laatste zonnestralen...

Nog nagenieten van de laatste zonnestralen…

De slaapkamer...

De slaapkamer…

View to die for...

A view to die for…

Om klokslag 20.00 kregen we een subtiel knikje van onze gastheer en stond het avondeten klaar. We begonnen met een voorgerecht bestaande uit diverse kazen, brood, smeersels en wijn! Daarna volgde nog een gang en toen kwam het hoofdgerecht. Twee soorten pasta’s met alles erop en eraan. Wij keken elkaar aan met de vraag of de prijs zoals we in gedachte hadden wel zou kloppen. Wat hier op tafel stond zou al dik boven de € 37,- uit kunnen komen en dan hadden we de overnachting er nog niet bijgerekend. Maar alles smaakte supergoed en we hadden ons er al bij neergelegd dat de rekening iets hoger uit zou vallen dan berekend.

De avond stond verder in het teken van spelletjes spelen, een route uitstippelen voor de dag erna en het drinken van wijn en plaatselijk gestookte grappa.

Op zoek naar de heilige trail...

Op zoek naar de heilige trail…

De rijkelijk gevulde grappa-bar

De rijkelijk gevulde grappa-bar

Na een overheerlijke nachtrust ging de wekker lekker vroeg af om op tijd buiten te zijn om de zon op te zien komen. En uiteraard wat toffe fotootjes maken (als je dan toch al wakker bent) en de spiertjes wat op te warmen voor de non-stop downhill terug naar Finale Ligure.

img_3870

img_3876

img_3880

Na een ietwat karig ontbijtje (vergeleken met het koningsmaal van de avond ervoor) nog een laatste ‘selfie’ voordat we naar beneden zouden raggen. Wat een toffe trail was dat zeg!! Lekker technisch, een beetje tè op sommige stukken, steil en flowy. Alles zat er zo’n beetje in. De voorbereidingen van de dagen ervoor waren niet voor niets want alle skills moesten gebruikt worden om op de bikes te blijven zitten. Dat is voor 80% gelukt… Ik ga verder niet flauw doen om te zeggen wie de grootste crash maakte maar als je een rood shirtje aantrekt vraag je er ook een beetje om…

Selfie time!!

Selfie time!!

Alle skills moesten gebruikt worden, sommige stukken waren echt heel steil!

Alle skills moesten gebruikt worden, sommige stukken waren echt heel steil!

De zee is al in zicht, nog een klein stukje :-)

De zee is al in zicht, nog een klein stukje 🙂

Uiteindelijk is iedereen zo goed als heelhuids beneden gekomen. Daar nog even lekker geluncht met zicht op de zee en daarna terug naar de camping. In de avond deze ervaring nog meerdere keren doorgesproken waarbij de klim steeds steiler werd en de afdalingen nog technischer dan technisch… Ach, die verhalen bij het kampvuur zijn overal hetzelfde…

We gaan dit zeker nog een keer doen. We waren uitgegaan van een oud verlaten charmant berghutje, lauwe pasta als avondeten, zelfgestookte wijn (niks mis mee hoor!), koud water om te douchen, springveermatrassen en een gat in de grond voor… Je weet wat ik bedoel! Maar alles was zeer, zeer goed te noemen en dus een complete verassing voor ons allemaal. Kudos voor de reisleider 😉

 

Oh ja, mocht je je afvragen wat we nu uiteindelijk of moesten tikken? Komtie: € 45,- per persoon! In de € 37,- zat inderdaad het diner + wijn, water en koffie, grappa (!?!), slaapplek met warme douche en toilet (die was niet warm uiteraard, behalve als je net gedoucht had) en ontbijt met thee en koffie. De € 8,- extra was voor 2 kannen wijn en wat biertjes. Als ik daar nu over nadenk waren die wel erg duur vergeleken met de rest… 😉

You may also like

Deze website maakt gebruik van cookies om je gerbuikerservaring te verbeteren. We gaan er van uit dat je daarmee akkoord gaat, maar je kunt cookies uitschakelen als je dat wil. Accepteren Lees meer